This is an example of a HTML caption with a link.
ΒΙΟ - ΓΡΑΦΙΚΟ


Τι να σου πω τώρα για μένα, ποιος είμαι τι είμαι και γιατί ειμαι;Γεννήθηκα σε ένα χωριό, την Τεμβριά στην καταπράσινη κοιλάδα του Τροόδους ένα ζεστό Αυγουστιάτικο πρωινό της Δευτέρας. Σπούδασα Αρχιτεκτονική και Κοινωνικές Επιστήμες, με κατεύθυνση την Ψυχολογία. Αλλά τι σημασία έχει. Άνθρωπο δεν σε κάνουν τα πανεπιστήμια αλλά η ίδια ζωή όταν της συμπεριφερθείς σωστά. Εργάζομαι από 12 χρονών και έχω εργαστεί σε περισσότερα από 25 διαφορετικά επαγγέλματα. Τα τελευταία χρόνια είχα πολυδιάστατη δράση ως διοικητικό στέλεχος σε αρκετές επιχειρήσεις και οργανισμούς, λαμβάνοντας σημαντικές βραβεύσεις και επαίνους. Δίνω διαλέξεις, συνεντεύξεις και κάνω συζητήσεις επί παντός θεμάτων στην τηλεόραση στο δρόμο και όπου υπάρχουν άνθρωποι. Όταν έχω ελεύθερο  χρόνο φτιάχνω χειροποίητα φυσικά σαπούνια κολυμπώ, μαγειρεύω, ταξιδεύω, διαβάζω, κάνω ποδηλασία και μερικές φόρες κάνω και ... υπομονή. Λατρεύω την θάλασσα και τρελαίνομαι για κινούμενα σχέδια, ψυχολογικά θρίλερ, χαβαλέδες (πασιαμάδες) και για ένα .... μεγάλο κομμάτι μηλόπιτας. Δεν με ενδιέφεραν πότε τα ψώνια, οι βούτυροι, οι κότες, οι φλώροι, τα σούργελα, οι χαζοβιόληδες και τα ξυλάγγουρα. Με ενδιαφέρουν οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι που έχουν άποψη έστω και λάθος, οι γυναίκες που ξέρουν τι θέλουν και το ζητούν, και ενώ είναι σέξι σέβονται ταυτόχρονα και τον εαυτό τους. Περισσότερα για μένα θα βρεις μέσα στα βιβλία μου, ρωτώντας με ή συνεχίζοντας να διαβάζεις.

*** Συγγραφέας 6 βιβλίων εκ των οποίων

       τα 2 υποψήφια για το κρατικό βραβείο.

 - Μόνιμος συνεργάτης από το 2003 με περιοδικά και εφημερίδες, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.

-  Πρόεδρος της Π. Κ. Φοιτητών 2001 – 2003.

-  Ως Σύμβουλος συνεργάστηκα επιτυχημένα με το Γραφείο Ευημερίας και βοήθησα αφιλοκερδώς παιδιά με οικογενειακά  προβλήματα.

-  Συμμετείχα εθελοντικά σε ομάδα (group therapy) φυλακισμένων στις Κεντρικές Φυλακές.

-  Παρουσίασα σε επιστημονικά συνέδρια δύο μελέτες (μουσικοθεραπεία και ψυχολογία του εγκλήματος).

-  Συνεργάστηκα με κέντρα θεραπείας και απεξάρτησης ναρκωτικών σε προγράμματα πρόληψης

   με την ιδιότητα του εκπαιδευτή βιωματικών εργαστηρίων (αρ.εκπδ.408).

-  Εθελοντής αιμοδότης από το 1989.

-  Ενεργό μέλος στην Greenpeace από το 2000.

Τιμητικός έπαινος δύο φορές απο την Παγκύπρια Σχολή Γονέων για τις δεκάδες επιτυχημένες  διαλέξεις σε σχολεία προς τους γονείς.

Τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο Λευκωσϊας για τα άρθρα μου στο περιοδικό X-HELE

Τιμητικός έπαινος απο το ίδρυμα Παιδική στέγη για την στήριξη που πρόσφερα στα  παιδιά του ιδρύματος.

Τιμητικός έπαινος για την παρουσίαση της μελέτης στο Πανεπιστημιακό συνέδριο  με τίτλο «Φύλο και έγκλημα.»     

Τιμητική βράβευση απο τον Υπουργό Παιδείαςγια την πολύχρονη επιτυχεία μου,στα σεμινάρια  ψυχολογίας των πωλήσεων σε Ομίλους  Εταιρειών.

     - ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙΕΣ ΣΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ -

 - Y.Γ. Γεννήθηκα με πρόβλημα σοβαρής αναπηρίας και στα δύο πόδια. Το όνομα αυτής Ραιβοιπποποδία.  Θυμάμαι μικρός τις εκατοντάδες μέρες και νύχτες στο ψυχρό και αφιλόξενο νοσοκομείο… Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας 15 Ιουλίου 1974. Έξω γινόταν πόλεμος, βομβαρδισμοί, καταστροφές και μάχες ατέλειωτες. Μέσα, μαζί με την μητέρα και τον πατέρα μου δίναμε τη δική μας μάχη. Δεκάδες οι επεμβάσεις πάνω στο χειρουργικό τραπέζι και οι πόνοι  αφόρητοι στα πόδια μου. Και ούτε καν ήξερα τελικά αν θα καταφέρω να περπατήσω ή αν θα ζούσα την υπόλοιπη μου ζωή καθηλωμένος σε τροχοκάθισμα. “Θα δούμε” έλεγε ο γιατρός. Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που εμφανίστηκε από το πουθενά και ανέλαβε αφιλοκερδώς να με θεραπεύσει, και τα κατάφερε! Όμως τι παράξενη που είναι κάποτε η ζωή... Δεν πρόλαβα ούτε ένα ευχαριστώ να του πω. Πέθανε σε ηλικία 38 ετών λίγες μέρες μετά το πέρας των χειρουργικών επεμβάσεων λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Μετά για 3 χρόνια τα πόδια μου στον γύψο και άλλα 8 χρόνια φυσιοθεραπεία 3 φορές την εβδομάδα. Βία από τη δασκάλα στο σχολείο γιατί δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στην τάξη. Και πώς να συγκεντρωθείς με τα όσα πέρασες! Και να μην μπορώ ακόμη να καταλάβω γιατί οι συνομήλικοι μου δεν με παίζανε. Τους κοίταζα για ώρες ολόκληρες καθισμένος στο παγωμένο παγκάκι να παίζουν. Τους εκλιπαρούσα να με παίξουν αλλά τίποτα. Όμως το χειρότερο ήταν που δεν με καλούσαν ποτέ στα παιδικά πάρτι γενεθλίων αλλά ούτε και ήρθαν ποτέ στο ένα και μοναδικό πάρτι γενεθλίων μου. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι ξεχώριζα επειδή φόραγα εκείνα τα παράξενα κόκκινα παπούτσια. Τα ορθοπεδικά εκείνα παπούτσια που έμοιαζαν με παπούτσια παλιάτσου. Και ξέρεις... τα παιδιά δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Το απορρίπτουν και το αποφεύγουν. Και μετά βράδιαζε και εγώ επέστρεφα σπίτι κλαίγοντας γεμάτος πικρία και απογοήτευση με ένα «γιατί» ζωγραφισμένο στο προσωπάκι μου. Και η μητέρα μου να με κρατά αγκαλιά σιωπηλή χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτό. Έτσι ένιωθα έντονα την ανάγκη να ξεριζώνω κάθε τόσο κομμάτια από την ψυχή μου να τα κάνω λέξεις και να τις ρίχνω πάνω σε λευκό χαρτί. Από τότε βοηθούσα πάντα ανθρώπους επειδή έμαθα ότι αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν πρέπει να πάψεις ποτέ να βοηθάς ανθρώπους.

 

    ΑΝΔΡΕΑΣ  Δ.  ΙΩΑΝΝΟΥ

Συγγραφέας – Σύμβουλος Σχέσεων